Sjå, ho pustar!

16/06/2010 § 2 kommentarar

Å blogge er ikkje det same lenger. Før var det spanande og artig å lese alle bloggane som dukka opp, no er det som om alle har hengt undertøyet sitt (både nytt og brukt) ut sånn at alle skal få sjå. Det er ikkje morsomt lenger. Ikkje for at eg sjølv ikkje har vore særs utleverande i min blogg, eg har jo skrive om å både vere innlagt på galehus og det å bli utsett for seksuelle overgrep. Og ikkje at eg treng å lese alle bloggar som alle rundt meg har, men du veit. Innimellom dukkar det opp noko bra (undertøy?) som er verdt å følge. Resten er berre bambus!

Apropos bambus. I går var eg på den siste treninga før sommaren. Då fekk vi prøve oss med stokkar…av bambus. Det var kjekt å denge laus utan at motstandaren fekk ondt (fordi vi skulle treffe stokkane og ikkje kvarandre). Kanskje eg blir skikkeleg flink til det etterkvart? Den stilen vi trente på heiter Kali Sikaran og kjem frå Filipinane. Det er kjekt å trene når vi får prøvd så mykje forskjellig! Vi trener også ein del judo, og eg er etterkvart blitt ganske god på til dømmes dette kastet som heiter Ippon seoi nage.

Ellers kan eg jo friste med tre songar som gjer meg i godt humør for tida:

Denne låta er så utruleg kul, og bandet er heilt genialt! Den er introlåta til ein HBO-serie som heiter Hung og er utruleg funky og dansbar på ein sexy måte.

Kva kan eg sei? Barndommens favorittmusikk og ein fantastisk beskrivelse av norsk arbeiderklassekultur. Eg har endeleg kommen ut av Åge-skapet. Ja, eg liker Åge! Det er så kult at det går an å skrive ein så bra tekst om noko så vanleg. Også minnar den meg om min eige oppvekst. Reint pizzamessig.

Herregud. Sjå på dette. Dette er kunst. Røysta til denne mannen og teksten passar utruleg bra ilag. Eg elskar denne låta!

Til slutt vil eg ikkje love noko neste innlegg, for kva veit eg, det kan gå både tre og fire månader til neste. Snart treng denne bloggen kunstig åndedrett. Sneiks!

Katt, skule og kampsport

28/03/2010 § 2 kommentarar

Eg har begynt å trene! Eg veit, det høyrest heilt merkeleg ut. Men ta det med ro, det er ikkje SATS eller noko sånt eg har rota meg borti, det er kampsport. Det er karate jitsu og det er kjempekjekt. Masse sjølvforsvar og masse kule judokast, spark, slag og holdegrep. Og snart skal eg gradere meg frå kvitt til gult belte. Det blir litt skummelt, men eg reknar med det går bra. I tillegg til å gå på nybyrjartreninga ein time i veka, har eg vore med på treninga for vidarekomne sidan før jul i lag med Kjetil. Så no trenar eg tre timar i veka. Det hadde eg ikkje trudd om meg sjølv for eit halvt år sidan! Også har eg kjøpt meg karatedrakt og føler meg dritkul i den. Mest sannsynleg fordi eg er det.

For det meste har ting gått beint oppover for min del sidan januar, for eg fekk bytte skule lett som berre det. No slepp eg å a)pendle ein time kvar veg for å komme meg på skulen, b)ha ein inkompetent dust som ikkje veit korleis han skal gjere jobben sin som lærar og c)vere usynleg i klassen. No har eg ti minuttar å gå kvar veg, ein lærar som i tillegg til å vere flink både fagleg og pedagogisk er ganske kul, og eit klassemiljø eg kan trivst i. Kvardagen min er totalt forandra og eg nyt det!

Gla’sak til slutt: Vi har fått oss katt. Eit beist som til å begynne med ikkje såg noko som helst (nesten) og dreit i Kjetil sine høgtalarar. Litt artig, men mest skittent. Ho blei døpt Tina med det same, men blir for det meste titulert som jævla dritkatt. Men eg er glad i ho. Litt. Kan ikkje snakke så høgt om kjenslene mine, eg har eit image å oppretthalde!

Katten. Som veldig, veldig liten.

Where Am I?

You are currently browsing the Kvardag category at Lunemanns leikegrind.